Choć jestem za młoda, by pamiętać czasy PRL-u często słyszę opowieści rodziców czy dziadków o tamtym świecie. Chociaż najczęściej mówią o problemach, jakich doświadczali, dziś wywołuje to radość na ich ustach. Nie raz słuchałam o tym, jak rodzice całą noc na zmianę stali w kolejce za telewizorem, a gdy nadchodziła ich kolej, telewizorów już nie było, wiec brali meblościankę. Dziś aż trudno nam uwierzyć, jak słyszy się, że w sklepie naprawdę był tylko ocet, a jak już był inny towar, to nie można było kupić ile się chciało, a tyle ile pozwalały kartki.
Choć takie czasy już przeminęły, jest jeszcze wiele miejsc w Polsce, które przypominają o dawnych czasach. Wysiadając z tramwaju na krakowskiej Nowej Hucie miałam wrażenie, że przeniosłam się w czasie. Wszystko wyglądało jak z opowieści rodziców. Bar mleczny – który chyba nie zmienił się od lat – ze stolikami przykrytymi ceratą i sztucznymi kwiatami, i z Panią w starym fartuszku krzyczącą co chwila „ogórkowa!” czy „schabowy z ziemniakami!”. Nawet ludzie tacy inni. Mężczyźni we flanelowych koszulach popijali piwko pod sklepem. Budynki mieszkalne, niskie bloki ze starymi oknami i obdrapanymi drewnianymi drzwiami wejściowymi. rozciągnięte miedzy drzewami sznurki do suszenia prania. Przed domami siedzą starsze panie i rozmawiają o codziennych sprawach albo po prostu obserwują okolicę. Mijamy też stare kino, stare budynki szkolne, stary dom kultury. Żadnych nowych inwestycji. Tak, jakby zatrzymał się czas. Charakteru miejsca dodawała jeszcze pogoda tego dnia – było szaro, chwilami mżyło – pasowało to do tej starej betonowej dzielnicy. Klimat Nowej Huty tak bardzo wciągał, że widok telefonu komórkowego, czy eleganckiego biznesmena wydawał się nie pasować do całości.
Znów wsiadłam w tramwaj i w kilka minut znalazłam się w tym współczesnym, kolorowym i głośnym świecie. Ten tramwaj to jakby wehikuł czasu – przenosi w czasy, które podobno już dawno się skończyły.
Komentarze
Agencja Reklamowa adStone
© 2008 
Zdjęcia
Wyślij wiadomość
Dodaj do znajomych