» Strona główna » Wspomnienia » kajakiem przez Krutynię

wspomnienie: kajakiem przez Krutynię

Ocena 0 / 0 głosów

utworzono: 2009-08-04 17:22:46
odsłon: 148
Kategorie: Miejsca, Kraj

Usłyszałam kiedyś od człowieka ze Śląska – „tam u Was na Mazurach jest fajna trasa kajakowa rzeką Krutynią”. I przyznam, że zrobiło mi się wstyd bo o niczym takim nie słyszałam. No ale jak mówi stare przysłowie – cudze chwalicie, swojego nie znacie.
Poszperałam w Internecie i już w najbliższą sobotę wybraliśmy się z rodziną.
O poranku powitało nas błękitne niebo i świecące słońce.
Dzień był o tyle wielki, że prócz ojca nikt nie siedział wcześniej w kajaku. Pani wydająca sprzęt uspokajała, że trasa nie jest trudna, a niesamowicie piękna.
I jak się okazało, pierwsze przepłynięte metry pozwoliły poczuć magię tego miejsca. Odcinkami rzekę z dwóch stron otaczał las. Przebijające się przez liście promyki słońca odbijały się w tafli wody, nadając jej blask. Ta niesamowita cisza panująca wokół. Słuchać tylko plusk wioseł, ćwierkające ptaki. Gdzieś na brzegu można było dostrzec kaczki troszczące się o swoje maleństwa. Do kajaków podpływały ciekawskie łabędzie w poszukiwaniu chleba.
Były także miejsca gdzie było gwarno. Na rzece była tama, przez którą trzeba było przenieść kajaki. Ktoś pomyślał i w tym miejscu zrobił małą restaurację. Większość zatrzymywała się, by napić się czegoś zimnego i wymienić wrażeniami. Prócz zachwytu nad pięknem okolicy, można było wysłuchać historii o przewróconych kajakach i wyławianiu „dobytku” z dna rzeki :).
Druga część trasy była inna. Brzegi porośnięte były trzcinami i już nic nie chroniło przed prażącym słońcem. Była także dużo węższa co sprawiało, że niedoświadczeni kajakarze, jak my, co jakiś czas lądowali między trzcinami!
Co dobre, szybko się kończy i dopłynęliśmy do miejsca docelowego. Dopiero teraz poczułam że po wiosłowaniu bolą mnie ręce i jestem strasznie głodna.
Gdy siedliśmy do świeżej mazurskiej rybki nieopodal brzegu stwierdziliśmy wzajemnie, że na pewno wrócimy nie raz do tego małego raju na ziemi.

O autorze